باران اشکم می رود  وز ابرم آتش می جهد

                           با پختگان گویی سخن، سوزش نباشد خام را

چه عجب از آسمان اگر که نبارد

چه عجب از دلها اگر که آرام نگیرند.

چه عجب از مهربانی ات اگر که دور نشوی

یا نــور

غیر از کلام تو شنیدنی تر چیست

غیر از نظم آیات تو دیدنی تر کدام است

پرورده نعمت تو ام

و ادب شده حریم هایت

گویند رفیقانم در عشق چه سر داری

گویم که سری دارم در بـاخته در پایی

سعدی